Mijn missie is om mensen en organisaties te helpen en te begeleiden om de grote, gezamenlijke burnout te voorkomen.

Ik zal dit uitleggen. Belangrijk daarbij is dat ik eerst mijn definitie van 'welbehagen' geef.

Welbehagen
‘’Een gevoel van welbehagen is een toestand van rust, vrij van verlangens, onvrede en mentale spanning en waarin je kunt zijn en doen, zoals je werkelijk bent, in overeenstemming met je eigen intrinsieke waarden; feminien of masculien’’

Ik ben een op succes en prestatiegericht persoon. Dat geeft mij voldoening. Masculiene eigenschappen. In dat streven bij een masculiene organisatie, die dezelfde culturele waarden aanhangt, dus goed op mijn plaats. Om succesvol te zijn ben ik in de loop der tijd zgn. succesgedrag gaan vertonen. Gedrag waarvan de organisatie vindt dat het succesvol is. Gedrag dat past bij, of wordt 'opgelegd' door de organisatiecultuur. Kopieergedrag kan je het ook noemen. Gedrag dat leidt tot een verkloning. Succesvolle mensen (overigens voornamelijk mannen bij mijn werkgever) die allemaal op elkaar, en op de genen gaan lijken die hen beoordelen.

En daar schuilt de oorzaak van het eerder genoemde, immer aanwezige unheimische gevoel. In het streven naar succes ben ik namelijk voorbij gegaan aan mijn andere, feminiene, intrinsieke waarden.

Net als bij iedereen bestaat mijn eigen cultuur uit een combinatie van masculiene en feminiene waarden. Bij mij per saldo feminien. Aan de ene kant op succes en prestatie gericht maar aan de andere kant wil ik dat op een menselijke, sociale manier bereiken. Mensen kunnen begeleiden, ontwikkelen in een tempo dat zij daarvoor nodig hebben. Daarnaast heb ik erg de behoefte aan sociale contacten op het werk. Ik ben bijvoorbeeld van mening dat netwerken een voorwaarde voor kwaliteit en succes is. Net als af en toe positieve feedback (schouderklopjes) geven en krijgen en bijvoorbeeld persoonlijke aandacht en betrokkenheid bij beslissingen aangaande het werk. Deze voor mij belangrijk feminiene aspecten heb ik genegeerd. Simpelweg omdat ik die van mijzelf niet kende. Ik heb deze nooit eerder zo kunnen benoemen. Dat komt overigens voor een belangrijk deel doordat er in de masculiene cultuur, waarin ik succesvol wil zijn, geen of onvoldoende tijd en aadacht is voor dergelijke feminiene waarden.

Voor een goed gevoel van welbehagen is zelfkennis/zelfbewustzijn een voorwaarde. Immers om te kunnen zijn en doen zoals je werkelijk bent moet je dat eerst van jezelf weten.

Ik heb voor mijn onderzoek een meetinstrument ontwikkeld waarmee, naast de organisatiecultuur ook de eigen waarden gemeten kunnen worden. Het daardoor verkregen inzicht in mijzelf is de ommekeer geweest en het unheimische gevoel heeft plaatsgemaakt voor een gevoel van welbehagen. Ik weet nu namelijk waar het aan heeft geschort. Nu ik weet wat mijn intrinsieke waarden zijn kan ik er bewust voor kiezen om ander gedrag te vertonen. Wanneer dat een bewust keuze is, vanuit een situatie van zelfbewustzijn, blijf ik dichter bij mezelf en dat is een voorwaarde voor een gevoel van welbehagen.

Zelfkennis en Zelfbewustzijn is dus hetgeen ik promoot!

Voor personen omdat men daarmee een belangrijke stap richting een gevoel van welbehagen zet. Voor organisaties omdat het management dan weet waar mismatches bestaan tussen de bestaande en gewenste (vanuit werknemers oogpunt) organisatiecultuur die er de oorzaak van kunnen zijn dat mensen, waaronder talenten, vroegtijdig voor zichzelf kiezen en de organisatie verlaten.

Het eerder genoemde meetinstrument meet zowel de huidige als de gewenste organisatiecultuur als de eigen culturele waarden, in termen als masculien en feminien.

Ik heb mij voorgenomen om het verkregen inzicht en het meetinstrument te delen met iedereen die zich herkent in het unheimische gevoel dat ik eerder beschreef en daaraan iets wil doen. Zonder dat inzicht kan het unheimische gevoel leiden tot een burnout. Zowel bij personen als bij organisaties.